Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë. [Edh-Dharijat 51:56]

13.Emigrimi për në Medine

Imam Ibn Kethir ed-Dimeshkij (v. 774)
Burimi: El-Fusul fi Sirat-ir-Rasul, fq. 32-37
Përktheu: Valdet Gashi
www.perlatmuslimane.com

Të vetmit muslimanë që mbetën në Mekë ishin i dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem), Ebu Bekri dhe Aliu (radijAllahu anhuma). Të dy mbetën me urdhërin e tij (salAllahu alejhi ue selem). Ka pasur edhe nga ata që u kapën me pa dëshirë nga paganët dhe mbetën.

Ebu Bekri i kishte përgatitur pajisjet e tij dhe të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem) dhe priste vetëm që Allahu (Azze ue Xhel) ti jepë leje të dërguarit të Tij (salAllahu alejhi ue selem) që të shkojë. Gatë natës paganët dëshiruan që ta vrasin të dërguarin e Allahut (salAllahu alejhi ue selem). Ata zgjodhën njerëz të cilët do të qëndronin jashtë derës së tij dhe ta ruajnë atë në mënyrë që ata ta vrasin ata nëse ai del nga shtëpia. Ai doli, por ata nuk ishin në gjendje që ta shohin atë. Përmendet në një hadith se si ua hedhi një grusht rërë mbi kokën e secilit prej tyre. Pastaj ai shkoi tek shtëpia e Ebu Bekrit (radijAllahu anhu). Ata dolën përmes një derëze në shtëpinë e Ebu Bekrit. Ishte natë. Atë e kishte ruajtur Abdullah bin Urejk, i cili ishte një udhëzues i aftë dhe udhërrëfyes, për në Medine. Edhe pse ai ishte në fenë e të parëve të tij, ai i premtoi siguri atij (salAllahu alejhi ue selem). Ata ia dhanë atij kafshët e tyre dhe vendosën një takim në shpellën Theur tri ditë më vonë. Në shpellë Allahu fshehi çështjen e tyre në mënyrë që Kurejshët nuk mund ta dinin se ka kishin shkuar ata.

Amir bin Fuhejre u erdhi atyre me delet e Ebu Bekrit. Esma bint Ebi Bekr u sillte ushqim në shpellë. Abdullah bin Ebi Bekr dëgjonte atë që thuhej në Mekë dhe pastaj shkonte tek ata dhe u tregonte atyre se çfarë është thënë në mënyrë që ata të mund të ruhen. Paganët i kërkuan ata, dhe shkuan në shpellë Theur dhe në rrethinat e saj. Ata kaluan pranë hyrjes së shpellës. Ata erdhën aq afër saqë këmbët e tyre ishin mbi kokën e të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem) dhe të Ebu Bekrit. Allahu i verboi ata në mënyrë që ata nuk munden ta shohin hapjen e shpellës. Thuhet gjithashtu – dhe Allahu e di më mirë – se një merimangë kishte thurur rrjetë që mbulonte hapjen e shpellës dhe dy pëllumba kishin ndërtuar folenë e tyre mbi të. Ky është shpjegimi i fjalëve të Allahut (Te ala):

إِلاَّ تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُواْ ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللّهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُواْ السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“Në mos e ndihmofshit atë (profetin), atë e ka ndihmuar Allahu; kur ata që nuk besuan e nxorën atë vetë të dytin; kur që të dy ishin në shpellë, kur po i thoshte shokut të vet: “Mos u pikëllo (friko), Allahu është me ne!” E Allahu zbriti qetësi (në shpirtin e) atij, e fuqizoi me një ushtri që ju nuk e patë; e fjalën e atyre që nuk besuan e bëri më të ultën, kurse fjala e Allahut (është) më e larta. Allahu është më i fuqishmi, më i urti.” 1

Për shkak të ndjenjave tij për profetin (salAllahu alejhi ue selem), Ebu Bekri filloi të qajë kur paganët kaluan pranë tyre duke thënë:

“O i dërguari i Allahut! Nëse ndonjë prej tyre vetëm shikon nën këmbët e tij, ai do të na sheh neve.” Profeti (salAllahu alejhi ue selem) tha: “O Ebu Bekr! Çfarë mendon në lidhje me të dy nëse Allahut është i treti?”2

Pas tri ditësh, erdhi Ibn Urejkit me dy devetë. Ata u ulën mbi to dhe Ebu Bekri lejoi Amir bin Fuhejrin të ulet pas tij. Para tyre i printe udhërrëfyesi i tyre në shtazën e tij.

Kurejshitët kishin premtuar njëqind deve për atë që e kap Muhammedin (salAllahu alejhi ue selem) dhe Ebu Bekrin (radijAllahu anhu). Kur ata kishin kaluar fisin Mudlixh, i pari i fisit Surakah bin Malik bin Xhu’she i pa ata. Ai u ul mbi kalin e tij dhe filloi të shkojë pas tyre. Kur ai iu afrua atyre, ai e dëgjoi profetin (salAllahu alejhi ue selem) duke lexuar Kuran. Ebu Bekri (radijAllahu anhu) vazhdimisht shikonte pas tij për tu kujdesur për të dërguarin e Allahut (salAllahu alejhi ue selem). Ndërsa këtë nuk e bëri i dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem). Ebu Bekri i tha:

“O i dërguari i Allahut! Surakah bin Malik na zuri.”

Si pasojë i dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem) u lut kundër tij në mënyrë që kali i tij ra përpara në tokë. Ai tha:

“U rrëzova. Unë u godita nga lutja yte. Lute Allahun për mua, unë do të mbrojë kundër njerëzve.”

I dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem) u lut për të dhe ai u lirua. Ai i kërkoi të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem) që ti shkruaj diçka, Ebu Bekri ia shkroi në një copë lëkure. Kur ai u kthye te populli i vet, ai iu tha:

“Ajo që shkruan këtu është e mjaftueshme për ju.”

Ai erdhi musliman në Haxhin e Lamtumirës dhe ia dha të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhim) atë që ia kishin shkruar atij. I dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem) e mbajti premtimin që ia kishte dhënë atij. Ai e kishte merituar atë.

Gjatë rrugës i dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem) kaloi pranë tendës së Umm Ma’badit. Ai fjeti në mesditë tek ajo. Ajo e pa vulën e profecisë së tij në delet dhe qumështin e tyre dhe qumështi i tyre që ishte i tepërt gjatë ati viti të thatë, saqë njerëzit ishin në mëdyshje. Selamet dhe salavatet e Allahut qofshin mi të!


1 9:40

2 Bukhari (4663) dhe Muslimi (2381).

Shpërndaje: