Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë. [Edh-Dharijat 51:56]

13.Monologu pas fatkeqësisë

Imam Muhamed bin Muhamed El-Hanbeli El-Menbaxhi
Teslijetu Ehlil-Mesaib
Përktheu: Valdet Gashi
www.perlatmuslimane.com

Kur një fatkeqësi të godet në trupin tënd, pasurinë tënde ose fëmijët e tu, robi duhet ta dijë se e gjithë kjo ka ndodhur me kënaqësinë e Sunduesit dhe Krijuesit të tij.

Prandaj është obligim për robin që të kënaqet me atë që kënaqet Zoti i tij. Përveç kësaj duhet ta dënojnë egon e tij nëse pikëllohet dhe t’i thotë: “A nuk e ke ditur se kjo ishte e pashmangshme? Atëherë pse pikëllohesh? Kjo gjë është vetëm një moment aq i shkurtër saqë ka vlerën sikur të mos ishte fare, do të kaloi sikurse nuk ka ndodhur kurrë.”

Ai që shikon qëllimin final e merr të lehtë hithësin e ilaçit, dhe Allahu është Ai që shpie drejt suksesit.

Disa prej selefëve ka thënë: “Kam parë se shumica e njerëzve ankohen jashtë mase kur u ndodh ndonjë fatkeqësi. Ata reagojnë sikurse nuk e kanë ditur se kjo botë është krijuar vetëm për këtë qëllim.

A sheh i shëndoshi diçka tjetër përveç sëmundjes? A sheh i rrituri diçka tjetër përveçse moshës së shtyrë? A sheh ai që jeton diçka tjetër përveç vdekjes?!

Hidhërimin nuk duhet urryer sepse kjo është diçka e natyrshme. Ajo që dënohet është pikëllimi i tepruar sikurse gërvishtja e rrobave, të goditurit e vetvetes dhe të kundërshtuarit e caktimit. Veprime të tilla në asnjë formë nuk e sjellin prapa atë që kemi humbur. Përkundrazi kjo tregon dobësinë e personit të pikëlluar dhe kjo i sjell ndëshkim tek Allahu.”

Shpërndaje: