Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë. [Edh-Dharijat 51:56]

17.Pikëllimi nuk e kthen atë që ke humbur

Imam Muhamed bin Muhamed El-Hanbeli El-Menbaxhi
Teslijetu Ehlil-Mesaib
Përktheu: Valdet Gashi
www.perlatmuslimane.com

I godituri me fatkeqësi duhet ta dijë se pikëllimi nuk do t’ia shmang fatkeqësinë, përkundrazi pikëllimi veçse do t’ia shtoj atë edhe më shumë. Pikëllimi juaj e gëzon armikun, e zemëron Zotin, e gëzon pa masë shejtanin, ia humb shpërblimin njeriut dhe e dobëson atë. Por nëse duron dhe shpreson shpërblimin e Allahut, atëherë me këtë gjë e poshtëron shejtanin, e kënaq Zotin, e gëzon mikun e tij dhe e shqetëson armikun. Dhe në realitet ky është stabiliteti në fe.

Profeti ﷺ ka thënë:

”O Allah! të kërkoj stabilitet në të gjitha çështjet.” 

Transmeton Tirmidhi dhe Nesai (1303), hadithi është i dobët sipas Albanit në Daif Sunen En-Nesai (1303).

Kjo është përsosmëria madhështore të cilën duhet pasur çdo besimtar në raste vështirësie, e jo goditja e vetes, grisja e rrobave, kërkimi i vdekjes dhe të ndiesh zemërim kundër caktimit të Allahut.

Disa njerëz të urtë kanë thënë: “I mençuri bën në ditën e parë të fatkeqësisë atë që injorantët bëjnë disa ditë më pas. Ai që nuk duron sikurse njerëzit më të veçantë do të veproj sikur të ishte kafshë.”

Kjo që u tha më lartë, për bazë ka hadithin e profetit ﷺ, në të cilin thuhet:

“Me të vërtetë, durimi është në goditjen e parë.”

Transmeton Bukhari, Muslimi dhr Ebu Daudi (3124), hadithi është autentik sipas Albanit në Sahih Sunen Ebi Daud (3124).

El-Esh’ath bin Kajs ka thënë: “Ose duro dhe shpreso shpërblimin e Allahut, ose do të reagosh sikurse kafshë.”

Njeriu duhet ta dijë se gëzimi dhe ëmbëlsia që vijnë si rezultat i durimit dhe shpresës në shpërblimin e Allahut janë shumë herë më të mëdha sesa të mos ishte goditur nga ajo fatkeqësi. Mjafton që atij t’i jepet “Shtëpia e Falënderimit” në xhenet për shkak se lavdëroi Zotin e tij dhe tha “Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi” në çfarëdo gjendje në të cilën ka qenë. Prandaj le të meditojë se cila fatkeqësi është më e madhe; fatkeqësia në jetën e kësaj bote që përfshin humbjen e të dashurit apo fatkeqësia në ahiret që përfshin humbjen e Shtëpisë së Falënderimit në xhenet?!

I godituri me fatkeqësi duhet ta dijë gjithashtu se sado e madhe të jetë fatkeqësia e tij, durimi përfundimtar nuk është i lavdërueshëm dhe nuk shpërblehet sepse ai nuk ka zgjidhje tjetër sepse në këtë rast ai i është nënshtruar durimit pa dëshirë.

Jahja bin Muadh ka thënë: “O biri i Ademit! Pse vajton për diçka që ke humbur e cila kurrë nuk do të kthehet asnjëherë?! Dhe pse gëzohesh për diçka të cilën vdekja nuk do të ta lerë kurrë në duart tuaja?”

Le ta dijë njeriu se brengosja nuk ia kthen atë që ka humbur dhe përveç kësaj e gëzon armikun e tij. Çfarë mendje është ajo e cila nuk mendon se fatkeqësia ndonjëherë do ta godasë qoftë herët apo vonë?! Prandaj përgatitu për të!

A mundësh të mos pyes veten se çfarë mendje ke në qoftë se nuk mendon në lidhje me pasojat dhe se fatkeqësia duhet të godet herët apo vonë. Prandaj duhet të jesh i përgatitur për të në çdo moment.

Ishte një grua e devotshme nga qyteti i Basras e cila shpeshherë goditej me fatkeqësi por asnjëherë nuk ankohej dhe as nuk vajtonte. Një herë e pyetën se çfarë e bën atë të durueshme?

Ajo u përgjigj: “Nuk ka fatkeqësi e cila më godet veçse më kujtohet xhehenemi dhe bën që çdo fatkeqësi të duket e vogël në sytë e mi!”

Ajo që gjithashtu e ngushëllon njeriun në gjendje të vështirë janë fjalët e disa të urtëve të cilët kanë thënë: “Çdo profet, çdo njeri i zgjuar, çdo njeri i ditur dhe çdo njeri i shkathët ka vdekur. Prandaj kurrë mos vajto dhe kurrë mos të egërsojë uria për jetën!”

Kur disa nga selefët u pyetën nëse ata mund t’ua jepnin ndonjë këshillë, ata thanë: “Shiko nëse dikush pre njerëzve ka mbetur i gjallë që nga koha e Ademit ﷺ! Kjo është e mjaftueshme që të kuptosh vlerën e kësaj jete.”

Shpërndaje: