Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë. [Edh-Dharijat 51:56]

44.Beteja e Uhudit

Imam Ibn Kethir ed-Dimeshkij (v. 774)
Burimi: El-Fusul fi Sirat-ir-Rasul, fq. 56
Përktheu: Valdet Gashi
www.perlatmuslimane.com

Në betejën e Uhudit, Allahu (Azze ue Xhel) i sprovoi robërit e Tij besimtarë dhe shfaqi dallimin mes besimtarëve dhe hipokritëve. Pasi që Allahu e kishte vrarë udhëheqësin e Kurejshëve në Bedr dhe u goditën me fatkeqësi, Ebu Sufjani bin Harb u caktua udhëheqësi i tyre, sepse ata nuk kishin tjetër. Siç u tha ai shkoi në periferi të Medinës në lidhje me Ekspeditën e Qullit, por pa arritur ndonjë gjë të dëshirueshme. Ai kishte filluar të mblidhte Kurejshët dhe t’i nxiste kundër të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem) dhe muslimanëve. Në tërësi, ai arriti në 3000 burra nga Kurejshët, aleatët dhe abisinët. Pastaj ata morën gratë e tyre që të mos ikin. Pastaj ata u drejtuan për në Medine dhe u vendosën në Ajnejn, pranë kodrës Uhud. Ishte muajit Shaual.

I dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selem) u konsultua me sahabët e tij nëse ata donin t’i sulmonin kufarët ose të qëndronin në Medine. Disa sahabë të shkëlqyer që nuk morën pjesë në betejën e Bedrit dëshironin t’i sulmonin dhe iu lutën me këmbëngulje për këtë profetit (salAllahu alejhi ue selem). Abdullah bin Ubej bin Sulul dëshironte të qëndronte në Medine dhe këtë mendim e kishin disa sahabë. Ata gjithashtu iu lutën të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem) me këmbëngulje. Rrjedhimisht profeti (salAllahu alejhi ue selem) u ngrit dhe shkoi në shtëpi. Pas një kohe, ai erdhi i armatosur i gatshëm për të sulmuar. Disa humbën shpresën dhe thanë:

“O i dërguari i Allahut! Qëndro në Medine nëse kjo është ajo që ti do.” Atëherë profeti (salAllahu alejhi ue selem) tha: “Nuk i përket një profeti i veshur me armatimin e tij që ta heq atë derisa ai të ketë luftuar.”1

Një xhenaze nga Benun-Nexhxhar u soll dhe ai ia fali namazin e xhenazes atij lut. Ishte një e premte dhe ai caktoi Ibn Um Maktumin si zëvendës në Medineh.


1 Ahmedi (3/351). I dobët sipas Albanit në “Dha’if-ul-Xhemi” (2075).

Shpërndaje: