Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë. [Edh-Dharijat 51:56]

7.Torturimi në Mekë dhe emigirimi për në Abisini

Imam Ibn Kethir ed-Dimeshkij (v. 774)
Burimi: El-Fusul fi Sirat-ir-Rasul, fq. 22-24
Përktheu: Valdet Gashi
www.perlatmuslimane.com

Paganët i bezdisnin dhe i sprovonin besimtarët gjithnjë e më shumë. Ata i lidhnin me zinxhir, i hidhnin jashtë në nxehtësi dhe vënin gur shumë të mëdhenj mbi gjokset e tyre në atë nxehtësi të lartë. Kur ata më në fund liroheshin ata nuk kishin mundësi të ulen për shkak të dhimbjes. Ata mund t’i detyronin ata që të thoshin se Lati ishte zoti i tyre në vend të Allahut, pas së cilës ata pajtoheshin nën presion. Nëse ata kalonin pranë el-Xhu’lit ata u thonin se ai ishte zoti i tyre në vend të Allahut, pas së cilës ata pajtoheshin nën presion.

Ebu Xhehl Amr bin Hisham armiku i neveritur i Allahut ishte duke kaluar pranë nënës së Amarit Sumejës kur ajo, burri i saj dhe djali i saj torturoheshin. Ai e mori një shtizë dhe a nguli në mitrën e saj dhe vrau Allahu qoftë i kënaqur me të, djalin e saj dhe burrin e saj!

Kur Ebu Bekri es-Sidiku (radijAllahu anhu) kaloi pranë një robi i cili ishte duke torturuar, ai e bleu atë nga pronari i tij dhe e liroi. Disa prej këtyre robërve ishin Bilali, nëna e tij Hamamah, Amir bin Fuhejreh, Umm Abs, Zinirah, en-Nehdijjah, vajza e saj dhe një nga robëreshat e Benu Adijjt të cilat Umeri i torturonte para se ai të konvertohej në Islam. Babai i tij Ebu Kuhafeh i tha: “O biri im! Unë shoh se si ti i liron robërit e dobët. Pse nuk i liron robërit e fortë në mënyrë që ata të mund të ju mbrojnë ju?” Ebu Bekri u përgjigj: “Unë dua atë që unë dua.” Është thënë se këto ajete janë shpallur në lidhje me të:

وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى  الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّى وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَى إِلَّا ابْتِغَاء وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَى وَلَسَوْفَ يَرْضَى

Ndërsa ai që është më i devotshëm do të jetë larg zjarrit. Ai që e jep pasurinë e vet e pastrohet, e jo për ta shpërblyer ndokë që i ka bërë mirë më parë. Por vetëm për të fituar kënaqësinë e Zotit të vet, më të lartit. Për Zotin, ai do ta gëzojë atë kënaqësi!” 92:17-21

Pasi që sprovat ishin shtuar edhe më shumë Allahu i lejoi ata që të emigrojnë në Abisini, e cila gjendej në perëndim të Mekës. Mes dy vendeve ishte shkretëtira sudaneze dhe deti i Kuq. I pari i cili emigroi për të ruajtur fenë e tij ishte Uthman bin Afani (radijAllahu anhu). Me vete e kishte gruan e tij Rukajjen e cila ishte e bija e të dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selem). Njerëzit e tjerë i pasuan në emigrim. Një tjetër mendim është se personi i parë i cili emigroi ishte Ebu Hatib bin Amr bin Abdi Shems bin Abdi Uad bin Nasr bin Malik. Pastaj erdhi Xhafer ibn Ebi Talibi dhe të tjerë (radijAllahu anhum). Ata ishin rreth 80 burra.

Në mesin e emigrantëve të cilët i përmendi Muhammed bin Is’haku ishin Ebu Musa Abdullah bin Kajs el-Esh’ari. Unë nuk e di se çfarë e shtyu atë që ta thotë këtë. Çështja është edhe më e qartë për ata që nuk janë aq të ditur sikurse ai është. Prandaj el-Uakidi dhe të tjerët biografë e kritikuan atë për këtë dhe thanë se Ebu Musa emigroi nga Jemeni në Abisini dhe iu bashkua Xhaferit. Kjo është diçka që është përmendur në mënyrë eksplicite në Bukhari dhe Muslim nëpërmjet tij (radijAllahu anhu).

Kur emigrantët arritën tek mbretëria e Ashamah en-Nexhashit ai u kujdes për ta dhe i nderoi ata. Ata ishin të sigurt tek ai. Pas një kohe Kurejshët e kuptuan se ata kishin ikur prandaj i dërguan Abdullah bin Ebi Rabian dhe Amr bin el-Asin pas tyre. Ata kishin me vete dhurata nga vendi i tyre për Nexhashiun në mënyrë që ai ti kthejë ata me ta. Megjithatë, Nexhashi nuk ra dakord me këtë. Kot ata iu drejtuan gjeneralëve të tij me shpresën se ata mund të ndërhyjnë tek ai.

Në fund ata i thanë: “Këta njerëz e fyen Isain (alejhi-selam) me fjalë të rënda, ata thonë se ai ishte një rob!” Muslimanët të udhhequr nga Xhafer Ebi Talibi (radijAllahu anhu) u sollën para Nexhaiut. Nexhaiu iu tha: “Çfarë pohojnë këta se ju besoni lidhur me Isain (alejhi-selam)?” Atëherë Xhaferi filloi të lexojë suren “Merjem”. Kur ai mbaroi, Nexhashiu e ngriti lart një shkop nga toka dhe tha: “Ai nuk ka thënë më shumë se atë që shkruan në Teurat apo në këtë shkop.” Pastaj ai tha: “Dilni jashtë. Ju jeni të sigurt në vendin tim. Kushdo që ju fyen juve do të paguajë për këtë.” Ai i tha Amrit dhe Abdullahit.” Betohem në Allahun se unë nuk do t’ua dorëzoja ata sikurse të më dhuronit një mal prej ari.” Pas kësaj ai urdhëroi që ata ti marrin dhuratat e tyre dhe u kthyen të poshtëruar dhe pa shpresë.

Shpërndaje: