“Nuk i kam krijuar xhinët dhe njerëzit veçse që të më adhurojnë Mua.” [Edh-Dharijat 51:56]

Veprat e profetit ﷺ në dhjetë ditët e fundit të Ramazanit

Imam Zejn-ud-Din bin Rexheb el-Hanbeli (v. 795)

Burimi: Lata’iful-Me’arif, fq. 254-261

Përktheu: Valdet Gashi

www.perlatmuslimane.com

Bukhari dhe Muslimi transmetuan nga Aishah (radijAllahu anha) e cila tha:

”Kur i dërguari i Allahut ﷺ hyri në dhjetë ditët e fundit, ai e lidhi izarin (rrobën) e tij (d.m.th. qëndronte larg marrëdhënieve intime me gratë), ishte i zgjuar gjatë natës dhe e zgjonte familjen e tij.”

Gjatë dhjetë ditëve të fundit profeti bënte shumë ibadet, më shumë se jashtë Ramazanit.

Ai ishte zgjuar gjatë natës. Është e mundur se ai ishte zgjuar tërë natën. Është transmetuar një hadith në të cilin ka një dobësi se Aishah ka thënë:

”… ai ishte i zgjuar tërë natën …”

Prej tyre janë se ai e zgjonte familjen e tij për namaz gjatë dhjetë netëve të fundit. Ai nuk e bëri këtë herëve tjera. Tabarani transmetoi nga Aliu, i cili tha:

”Profeti ﷺ e kishte zakon të zgjonte familjen e tij dhjetë netëve të fundit të Ramazanit; të gjithë të rinj dhe të moshuar të cilët ishin në gjendje të falin namazin.”

Sufjan eth-Theuri ka thënë:

”Më e dashur për mua është që të falësh shumë namaz në dhjetë netëve të fundit dhe që të zgjosh gratë dhe fëmijët nëse ata janë në gjendje të falin namazin.”

Gruaja e Habib Ebu Muhammedit e kishte zakon t’i thoshte natën:

”Nata ka kaluar. Para nesh kemi një rrugë të gjatë dhe pak furnizim. Karavanet e të mirëve kanë shkuar para nesh dhe ne ende kemi mbetur.”

Prej tyre janë se ai e lidhte izarin (rrobën) e tij. Dijetarët kanë mendime të ndryshme lidhur me këtë. E sakta është se ai iu shmang grave të tij. Kështu e interpretuan selefët dhe imamët e umetit këtë. Prej tyre ishte Sufjan eth-Theuri.

Prej tyre janë shtyrja e syfyrit dhe ngrënia para agimit.

Prej tyre janë se ai e kishte zakon të lahej në mes të akshamit dhe jacisë. Aishah transmeton se profeti lahej në mes të dy ezaneve. Do të thotë në mes ezanit të akshamit dhe namazit të jacisë.

Prej tyre janë itikafi. Bukhari dhe Muslimi transmetuan nga Aishah e cila ka thënë:

”I dërguari i Allahut  ﷺ e kishte zakon të bënte itikaf dhjetë ditët e fundit të Ramazanit derisa Allahu ia mori jetën.”

Bukhari ka transmetuar nga Ebu Hurejra i cili ka thënë:

”I dërguari i Allahut ﷺ e kishte zakon të bënte itikaf dhjetë ditë të çdo Ramazanit. Vitin që ai vdiq, ai bëri itikaf njëzet ditë.”

Profeti bëri itikaf për të përjetuar natën e Kadrit. Ai nuk merrej me diçka tjetër. Ai nuk mendonte për diçka tjetër. Ai vetëm i lutej Zotit dhe nuk kujtonte kë tjetër pos Tij. Ai iu shmang njerëzve. Ai as nuk u përzi e as nuk u morr me ta. Prandaj imam Ahmedi tha se nuk është e rekomanduar për një person në itikaf që të përzihet me njerëzit, madje as për t’i mësuar ata dhe për t’ua mësuar leximin e Kuranit. Më e mira është që të vetmohesh për t’u lutur, adhuruar dhe të kujtosh Allahun.

Itikafi është një izolimi i ligjësuar. Ai duhet të bëhet në xhami në të cilat kryen namazet ditore dhe namazet e xhumasë. Një izolim ku nuk kryhen namazet ditore dhe namazet e xhumasë është i ndaluar. Ibn Abbasi u pyet në lidhje me njeriun që agjëron gjatë ditës dhe falet natën, pa marrë pjesë në namazin e xhumasë dhe namazin me xhemat. Ai tha:

”Ai është në xhehenem.”

Shpërndaje: